บทที่ 1230 แม่มนุษย์ป่า

เอื้อ—อา— เอื้อ—อา—

เสียงร้องของลาที่แหลมสูงบาดหูยังคงก้องกังวานอยู่ในป่าลึกที่มืดมิด

ภายใต้แสงสลัวจากกองไฟ ใบหน้าของคนสิบกว่าชีวิตต่างซีดเผือดจนไม่มีสีเลือดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

"หนวกหูจริง! พี่จิง ดูท่าเราคงต้องสั่งสอนเจ้าพวกที่ส่งเสียงรบกวนนี่ให้รู้จักจำเสียบ้างแล้ว!"

ลู่เฟยแคะหูของตนเองพลางกล่าวด้วยความหงุดหงิด