บทที่ 1259 เชิญไปให้สบาย ไม่ต้องส่งนะ

"เจ้า!"

รอยยิ้มอย่างลำพองของนักพรตอวิ๋นจ้วนชะงักค้าง ใบหน้ากระตุกอย่างรุนแรง แววตาที่มองลู่เฟยเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท

"ไอ้เด็กเหลือขอ ในเมื่อแกอยากตายนัก อาตมาก็จะสงเคราะห์ให้!"

สิ้นเสียงคำราม สองมือของเขาก็ประสานอินอย่างรวดเร็ว!

"ยันต์ผูกธาตุทั้งห้า! คุกขังฟ้าดิน! เปิด!"