บทที่ 1260 ไปขอความเป็นธรรมกับก้อนหิน

นักพรตอวิ๋นจ้วนยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกว่าโลกหมุนคว้าง เสียงลมหวีดหวิวข้างหู

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

เขาก็พบว่าตนเองยืนอยู่ในป่าที่แปลกตาอย่างสิ้นเชิง

สถานที่แห่งนี้แผ่ไออาถรรพ์พุ่งทะลุฟ้า

ตามมุมมืดรอบข้างเต็มไปด้วยเงาร่างรูปร่างประหลาดมากมาย ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยเจตนาร้ายจ้องเขม็งมาที่เขา