บทที่ 1261 ลู่จอมขูดรีด

ตะวันคล้อยต่ำลง

แสงสีทองหม่นอาบไล้ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

แต่ละครัวเรือนต่างมีควันไฟพวยพุ่งขึ้นจากปล่องไฟ แต่มีบ้านหลังหนึ่งที่เตาไฟเย็นชืด เจ้าของบ้านนั่งอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ทอดสายตามองไปยังทิศทางของภูเขาพลางเช็ดน้ำตาอยู่ไม่ขาดสาย

"ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ! ถ้าคุณไม่พาคนพวกนั้นเข้าป่าไป ลูกก็คงไม่ต้องไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้! เขาแค่อยากหาเงินไปตั้งตัวในเมือง คุณก็รู้อยู่แก่ใจ!" หญิงชาวบ้านดวงตาแดงก่ำ ตำหนิสามีอย่างหวังหงเฟิงที่เพิ่งกลับมาเพียงลำพัง

"ฟ้าจะมืดแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปในป่าหาลูกอีกรอบ" หวังหงเฟิงก้มหน้าด้วยสภาพที่อิดโรย ปล่อยให้ภรรยาทุบตีและต่อว่า