บทที่ 1297 เณรน้อยเฝ้าประตู

เส้นทางสายเล็กที่แคบและลึกถูกปูด้วยแผ่นหินที่แตกร้าวและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ

มันคดเคี้ยวเลี้ยวลดราวกับลิ้นที่แลบออกมาจากขุมนรก

ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นว่าจุดสิ้นสุดอยู่ที่ใด

แสงสว่างอันสลัวจากโคมไฟน้ำมันเปรียบเสมือนหิ่งห้อยสองตัวที่ริบหรี่ในความมืดมิด

ลู่เฟยและขู่เต็งถือโคมไฟน้ำมันเดินตามเส้นทางนั้นไปอย่างระมัดระวัง