บทที่ 1298 ผู้เคาะประตู

ห้องพักที่ทรุดโทรมลมพัดผ่านเข้ามาได้ทุกทิศทาง

แสงจากโคมไฟน้ำมันสั่นไหวไม่หยุดนิ่ง ขู่เต็งเปิดผ้าห่มที่มีกลิ่นเหม็นอับออก ในสำลีสีดำที่จับตัวเป็นก้อนนั้น ปรากฏรอยคราบสีดำที่แห้งกรังอยู่มากมาย

มันกระจัดกระจายไปทั่ว ตรงกลางยังมีเศษหนังเนื้อที่เน่าเปื่อยและเส้นผมสีดำแทรกอยู่อีกด้วย

"นี่มันเลือดของใครกัน แม้แต่ผ้าห่มยังโชกไปด้วยเลือดขนาดนี้"

ขู่เต็งรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เขาโยนผ้าห่มทิ้งไปด้านข้างอย่างรังเกียจ แล้วประสานมือพึมพำบทสวดมนต์