บทที่ 1305 พลังที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต

"ศิษย์พี่ใหญ่! พวกท่านเป็นคนดีนะครับ! ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกท่านไปเถอะ!"

"ผมสาบาน! ผมจะเฝ้าประตูให้ดีที่สุด! ต่อให้ตายผมก็จะขวางปีศาจเอาไว้ให้ได้!"

"ขอร้องล่ะ... อย่าสร้างกรรมเพิ่มอีกเลย..."

เสียงตะโกนของเณรน้อยอู๋หมิงเต็มไปด้วยความสะอื้น เขาเคาะประตูใหญ่ไม่หยุดยั้ง

ทว่าแขนที่ผอมแห้งของเขากลับดูไร้เรี่ยวแรงเมื่อเทียบกับบานประตูที่หนักอึ้ง