บทที่ 1306 ร่างจริงของพระทองคำ

สายลมอันหนาวเหน็บพัดผ่านไปจนถึงหนังศีรษะ

ในชั่วพริบตานั้น ขู่เต็งบังเกิดความสิ้นหวังในใจ ไม้เคาะจังหวะในมือหลุดลอย เขาหลับตาลงอย่างยอมจำนน

"เฮ้อ อาตมาไร้ความสามารถ คงทำได้เพียงเท่านี้..."

แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา

เขากลับรู้สึกถึงพลังอันเย็นเยียบยิ่งกว่าโอบล้อมรอบตัวเขา ร่างกายพลันลอยละล่องขึ้น