บทที่ 1310 ปีศาจพระ

เมื่อลู่เฟยฟาดไม้พุทราลงไป ศีรษะของขู่เต็งก็ปูดบวมขึ้นมาทันที ร่างที่อวบอ้วนสั่นกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต

"อื้อ..."

ได้ผลอย่างชัดเจน

ขู่เต็งหยุดฝีเท้าทันที แววตาที่เลื่อนลอยเมื่อครู่กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง แม้จะยังมีความมึนงงเจือปนอยู่บ้าง เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยของตน

"อาจารย์ครับ ขอโทษด้วย! ตอนนี้เรื่องทั้งหมดอาจไม่ใช่ความจริง หากท่านเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับเณรน้อยคนนี้ ไม่เท่ากับว่าติดกับดักของไอ้แก่คนนี้หรอกหรือ?"