บทที่ 1352 วัตถุอาถรรพ์ไม่ยอมอยู่เฉย

ฝนตกปรอยๆ ปกคลุมเมืองเล็กริมทะเล

เส้นขอบชายฝั่งสีเทาในที่ไกลๆ ปรากฏให้เห็นเลือนราง เมฆดำทะมึนลอยต่ำลงมาอย่างน่าอึดอัด

ที่ปัดน้ำฝนหน้ารถส่ายไปมาพร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด อากาศชื้นเย็นยะเยือกลอดผ่านช่องว่างของหน้าต่างรถเข้ามาภายในรถแท็กซี่

"บ้าเอ๊ย! นี่มันริมทะเลจริงๆ เหรอเนี่ย ไม่เห็นเหมือนที่คิดไว้เลย! ไหนล่ะแสงแดด หาดทราย บิกินี่..."

หูจื่อกระชับเสื้อโค้ทให้แน่นขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง