บทที่ 1394 เชือกไต่ฟ้า

"ตายไปด้วยกัน? ช่างกล้าพูดนะ!"

ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"แกคิดว่าแกยังจะหนีรอดไปได้อีกงั้นเหรอ? ศพเหล็กกับศพเลือดของแกก็ไม่เหลือแล้ว ที่ซ่อนตัวก็ถูกพวกเราเจอแล้ว แกยังจะเอาอะไรมาสู้กับพวกเราอีก?"

"แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? รีบเอาป้ายยมทูตคืนมาให้ฉันตั้งแต่แรก ก็ยังพอจะรักษาชีวิตไว้ได้แท้ๆ ทำไมถึงต้องทำให้มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายด้วย!" อู๋เฮยชี้หน้าโฉวซานซืออย่างแรง ทั้งร้อนใจและโกรธแค้น "ไม่สิ ปีศาจที่ทำร้ายผู้คนอย่างแก ไม่สมควรปล่อยเอาไว้!"

มีลู่เฟยอยู่ด้วย เขาจึงไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยเลย