บทที่ 1395 มายากลสำนักไฉ่ซี่

สุสานไร้ญาติอันรกร้างว่างเปล่า

กลุ่มศพเน่าเปื่อยที่เพิ่งคลานออกมาจากหลุมศพร้าง กำลังรุมล้อมเชือกเส้นหนึ่ง สองมือไขว่คว้าสะเปะสะปะไม่หยุด

เชือกเส้นนั้นตั้งตรงแหน่วอยู่บนพื้น ปลายเชือกทอดยาวขึ้นไปด้านบนจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

"เชือกไต่ฟ้า ชื่อคุ้นๆ แฮะ เหมือนฉันเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลย?"

อู๋เฮยเดินตามลู่เฟยไปที่เชือกเส้นนั้นด้วยสีหน้าฉงนสงสัย