บทที่ 1396 ขวดวิญญาณ

เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องไปทั่วสุสานไร้ญาติอันรกร้าง

ในแววตาของโฉวซานซือไม่มีความเสียใจหรือสำนึกผิดแม้แต่น้อย มีเพียงความเคียดแค้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ความเคียดแค้นต่อโลกใบนี้

ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ

"นี่ไม่ใช่เหตุผลที่นายจะไปแย่งอาวุธเวทของคนอื่น! อยากเจอเฟิ่งเม่ยของนายก็มีวิธีตั้งมากมาย จะไปเชิญร่างทรง หรือจะทำพิธีเรียกวิญญาณก็ยังได้... สิ่งที่นายทำมันผิด จงขอโทษเสี่ยวเฮยเดี๋ยวนี้!" ยายจินฮวาตวาดเสียงเย็นชา