บทที่ 1403 แบ่งเบาไอพิฆาต

จางต้าเฉิงมองลู่เฟยด้วยความหวาดกลัวตัวสั่น

ตอนนี้ใบหน้าของเขาถูกรมควันจนดำปี๋ ปวดร้าวไปทั้งตัว ส่วนมือทั้งสองข้างที่ถูกลวกจนหนังถลอกก็ยิ่งสั่นไม่หยุด

"เถ้าแก่ลู่ ฉันขุดมันขึ้นมาแล้วนะ นายอย่าบอกนะว่านายรับซื้อไว้ไม่ได้ ถ้านาย... ถ้านายทำแบบนี้ ฉัน... ฉันจะ..."

"เถ้าแก่จาง ฉันจะรับซื้อของลี้ลับชิ้นนี้ไว้มันก็ง่ายนิดเดียว แค่หยิบไปก็จบแล้ว แต่ว่า..." ลู่เฟยทั้งส่ายหน้าทั้งถอนหายใจ "แต่ถ้าแค่เอาของไป มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอก..."

"เถ้าแก่ลู่ นายหมายความว่ายังไง? ร้านเซียของพวกนายรับซื้อของลี้ลับ ไม่ใช่เพื่อช่วยแก้ปัญหาให้คนอื่นหรอกหรือ? ตอนนี้นายคิดจะสะบัดก้นหนีความรับผิดชอบงั้นสิ?"