บทที่ 142 ได้ลูกยามแก่

"แปลงกายเป็นมนุษย์งั้นเหรอ?" พี่เหลียงถึงกับขนลุกซู่ "แล้วมันจะไปหามีดเล่มใหม่อีกไหม?"

ลู่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "น่าจะยากนะ การที่ผีหนังมนุษย์กับมีดถลกหนังมาอยู่ด้วยกันได้ ไม่น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ น่าจะมีเหตุผลบางอย่างกระตุ้นให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น การที่ของอัปมงคลนั่นจะหามีดลงทัณฑ์ถลกหนังโดยเฉพาะให้ได้อีกเล่ม คงไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก"

อันที่จริง คืนนี้ก็ไม่ถือว่าล้มเหลวไปเสียทีเดียว อย่างน้อยก็ถือว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่ง เพราะมีดถลกหนังเล่มนั้นหมดฤทธิ์ไปแล้ว ผีหนังมนุษย์ที่ไม่มีมีด ก็เหมือนสัตว์ร้ายที่ไร้เขี้ยวเล็บ

"งั้นก็ดีแล้ว" พี่เหลียงรู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง "เมื่อก่อนฉันมักจะหวังอยู่เสมอ ว่าจะได้จับฆาตกรทุกคนมาลงโทษตามกฎหมายด้วยมือของฉันเอง แต่ตอนนี้ ฉันกลับหวังว่าไอ้ของพรรค์นั้นจะถูกฝังอยู่ใต้ก้นแม่น้ำไปตลอดกาล และไม่ต้องโผล่มาให้เห็นอีกเลย!" เขาถอนหายใจยาว

แม่น้ำสายนี้ทั้งยาวและลึก แถมยังมีลำน้ำสาขาแยกย้ายไปอีกหลายทิศทาง ไหลผ่านสถานที่ต่างๆ มากมาย