บทที่ 141 ผีหนังมนุษย์

หม่าเหลาสานรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับตกลงไปในห้องเก็บน้ำแข็ง ยังไม่ทันจะได้ตอบสนองอะไร เขาก็ถูกมือสีเหลืองซีดเย็นเฉียบข้างนั้นกระชากอย่างแรง ลากเข้าไปใต้ท้องรถ "อ๊าก——" เขากรีดร้องดิ้นรนสุดชีวิตราวกับแมลงที่กำลังจะตาย โชคดีที่ผู้ใหญ่ตัวโตๆ มุดเข้าใต้ท้องรถได้ยาก มือของเขาถูกลากเข้าไป แต่ลำตัวกลับติดแหง็กอยู่ตรงช่องว่างใต้ท้องรถ มือที่ไร้กระดูกข้างนั้นกลับยืดยาวขึ้นเรื่อยๆ เลื้อยพันรอบแขนของเขาเป็นวงๆ ราวกับงู มุ่งหน้าตรงไปยังกลางกระหม่อมของเขา เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความเย็นเฉียบและยืดหยุ่นเล็กน้อยนั้น มันคือสัมผัสของหนังมนุษย์ "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" หม่าเหลาสานไม่ใช่แค่หนังหัวจะฉีกขาด แต่เขารู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังจะฉีกขาดออกจากกัน เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนร้องขอความช่วยเหลืออย่างบ้าคลั่ง "หม่าเหลาสาน แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย?" หู่จึที่อยู่ใกล้หม่าเหลาสานที่สุดวิ่งเข้ามาเป็นคนแรก พอเห็นหม่าเหลาสานติดอยู่ข้างรถและดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เขาก็อดขมวดคิ้วด้วยความงุนงงไม่ได้ ลู่เฟยและพี่เหลียงก็ได้ยินเสียงความวุ่นวายทางนี้ จึงกำลังวิ่งกลับมา "หู่จึ ช่วยด้วย เร็วเข้า..." มือของหม่าเหลาสานที่โผล่ออกมาข้างนอก ไขว่คว้าหู่จึอย่างสุดชีวิต ราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย "ตัวอะไรวะเนี่ย?" หู่จึตื่นตระหนกและสงสัย แต่ก็ยื่นมือไปดึงหม่าเหลาสาน และในตอนนั้นเอง มือสีเหลืองซีดอันน่าสยดสยองข้างหนึ่ง ก็โผล่พรวดออกมาจากหลังคอของหม่าเหลาสาน เลื้อยขึ้นไปบนหัวของเขา "เชี่ยเอ๊ย!" หู่จึตกใจจนสะดุ้งโหยง "ช่วยฉันด้วย..." มือข้างนั้นเลื้อยผ่านปากของหม่าเหลาสาน ผ่านจมูก มุ่งหน้าสู่หน้าผาก และตรงดิ่งไปยังบาดแผลบนกลางกระหม่อม ราวกับต้องการจะฉีกกระชากผิวหนังของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "แม่ร่วงเอ๊ย!" หู่จึรีบเงื้อดาบหัวผีขึ้น แล้วฟันลงไปที่มือน่าสยดสยองข้างนั้นอย่างระมัดระวัง คมดาบฟาดลงไปอย่างแรง ราวกับฟันโดนลูกบอลยาง มือข้างนั้นบุ๋มลงไปตรงกลาง "อ๊ากกก!" หม่าเหลาสานร้องลั่นยิ่งกว่าเดิม การฟันด้วยดาบหัวผีก็เหมือนกับการฟันลงบนหน้าของเขา แม้จะไม่ทำให้ผิวหนังฉีกขาด แต่ก็ทิ้งรอยแดงเป็นทางยาวไว้ "แกอย่าขยับสิโว้ย!" หู่จึออกแรงกดมือข้างนั้นไว้แน่น แต่มือข้างนี้ไม่กลัวดาบหัวผีเลยแม้แต่น้อย แม้จะถูกกดไว้ แต่นิ้วมือกลับยืดยาวออกไปเรื่อยๆ ราวกับยางยืด มุ่งหน้าไปยังหนังหัวของหม่าเหลาสานอย่างไม่ลดละ เมื่อสัมผัสได้ถึงนิ้วมือเย็นเฉียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้าใกล้บาดแผลบนหนังหัว ใบหน้าของหม่าเหลาสานก็ซีดเผือดไร้สีเลือด โชคดีที่ในตอนนั้น ลู่เฟยและพี่เหลียงวิ่งกลับมาถึงพอดี เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ทั้งสองก็ตกใจสุดขีด ลู่เฟยรีบถ่ายเทพลังเวทครึ่งหนึ่งลงไป แล้วฟาดไม้พุทราฟาดอสนีเข้าใส่มือหนังมนุษย์ข้างนั้นอย่างแรง ประกายสายฟ้าสีน้ำเงินแลบแปลบปลาบจางๆ "อ๊าก!" มือหนังมนุษย์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง มันแผดเสียงร้องแหบพร่าออกมา พร้อมกับไอสีดำทึบที่พวยพุ่ง จากนั้นมันก็แฟบลงอย่างรวดเร็วราวกับลูกบอลยางที่ถูกปล่อยลม หดตัวกลับไปมีขนาดเท่าปลอกหนังดังเดิมและสั่นระริก "ยังไม่ตายแฮะ!" เห็นได้ชัดว่าการฟันเพียงครั้งเดียวไม่สามารถกำจัดมันได้ "หู่จึ อย่าปล่อยมือนะ!" ลู่เฟยสั่งให้หู่จึคอยกดปลอกหนังเอาไว้ ส่วนตัวเองก็ถ่ายเทพลังเวทอีกครึ่งหนึ่งฟาดลงไปที่ปลอกหนังที่กำลังสั่นระริกนั้นอีกครั้ง ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ไอสีดำพวยพุ่งออกมาอีกระลอก ปลอกหนังดิ้นทุรนทุรายราวกับแมลงอยู่สองสามที ก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด "เถ้าแก่ จัดการมันได้แล้วใช่ไหมครับ?" หู่จึเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ลู่เฟยกลับส่ายหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ยังไม่พอ ของอัปมงคลชิ้นนี้ฆ่าคนตายมาแล้วอย่างน้อยสามคน ไม่จัดการได้ง่ายๆ หรอก เก็บมันไว้ก่อน ค่อยหาวิธีอื่นทีหลัง!" พลังเวทในจุดตันเถียนถูกใช้จนหมดชั่วคราว ลู่เฟยรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วสวมถุงมือเฉพาะของโรงรับจำนำอักษรเสีย "ฉันไปเอากล่องมาให้" พี่เหลียงรีบวิ่งไปเอากล่องใส่มีดถลกหนังจากในรถมาทันที "ลู่เฟย ระวังตัวด้วยนะ”

“อืม" ลู่เฟยสวมถุงมือ แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบปลอกหนัง แต่ร่างกายของหม่าเหลาสานกลับสั่นเทาราวกับเจ้าเข้า เลือดจากกลางกระหม่อมไหลซึมลงมาไม่หยุดจนย้อมปลอกหนังเป็นสีแดงฉาน ปลอกหนังเริ่มดิ้นรนอีกครั้ง ทันทีที่ปลายนิ้วของลู่เฟยสัมผัสกับปลอกหนัง เขาก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกเสียดกระดูกที่ทะลุผ่านถุงมือเข้ามาจนถึงกระดูกนิ้ว นอกจากความเย็นเฉียบแล้ว ยังมีสัมผัสที่ยืดหยุ่นอย่างประหลาดอีกด้วย "หนังมนุษย์! ปลอกหนังอันนี้ทำมาจากหนังมนุษย์!" แม้ลู่เฟยจะพอเดาได้อยู่บ้าง แต่ก็อดตกใจไม่ได้ ปลอกหนังบิดเบี้ยวและดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ใบหน้าของหม่าเหลาสานเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน บางทีอาจเป็นเพราะดาบหัวผีกดทับแน่นเกินไป หัวของเขาจึงเริ่มหดถอยหลัง ทำให้ปลายดาบขยับเขยื้อน "อย่าขยับ!" ลู่เฟยตะโกนลั่น รีบบีบปลายข้างหนึ่งของปลอกหนังไว้แน่น ปลอกหนังพยายามยืดตัวไปข้างหน้าอย่างสุดแรง จนถึงขั้นฉีกขาดออกจากกัน ทิ้งเศษหนังส่วนหนึ่งไว้ แล้วหลุดรอดจากเงื้อมมือของดาบหัวผี มุดหายเข้าไปใต้ท้องรถที่มืดมิด "ตามไป!" ลู่เฟยตกใจสุดขีด รีบก้มตัวมองลอดใต้ท้องรถทันที ส่วนพี่เหลียงก็อุ้มกล่องวิ่งไปอีกฝั่งของตัวรถ ใต้ท้องรถมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย ลู่เฟยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดไฟฉายส่องเข้าไป รอยเลือดคดเคี้ยวลากยาวจากใต้ท้องรถไปจนถึงท้ายรถ "พี่เหลียง มันหนีไปทางท้ายรถแล้ว" ลู่เฟยสับเท้าวิ่งตามไปทันที พี่เหลียงวิ่งตามไปติดๆ "เถ้าแก่" หู่จึก็อยากจะเข้าไปช่วยเหมือนกัน "หู่จึ นายไม่ต้องตามมา รีบเรียกรถพยาบาลด่วนเลย" ลู่เฟยวิ่งตามรอยเลือดไปพลาง ตะโกนสั่งไปพลาง หม่าเหลาสานเสียเลือดมาก ถ้าไม่รีบส่งโรงพยาบาล อาจจะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้จริงๆ

ถึงเขาจะไม่ได้เป็นคนดีอะไร แต่ก็ปล่อยให้เขามาตายที่นี่ไม่ได้ "ครับ!" หู่จึข่มความอยากวิ่งตามไป ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองหม่าเหลาสาน หม่าเหลาสานนอนหายใจรวยริน ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ผิวหนังทั่วตัวซีดขาวอย่างน่ากลัว ตาเหลือกขึ้นบน ใกล้จะหมดสติเต็มทีแล้ว หู่จึโทรเรียกรถพยาบาล มองแผ่นหลังของลู่เฟยกับพี่เหลียงที่วิ่งหายลับไปในความมืดมิดยามค่ำคืนด้วยความร้อนรนและเป็นห่วง ความมืดมิดบนถนนสายเล็กๆ ยิ่งดูลึกล้ำ ลู่เฟยเปิดไฟฉาย เดินตามรอยเลือดที่จางลงเรื่อยๆ บนพื้นไปพร้อมกับพี่เหลียง แต่พอวิ่งมาถึงริมแม่น้ำสายหนึ่ง รอยเลือดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย "แย่แล้ว!" พี่เหลียงมองดูน้ำในแม่น้ำที่มืดมิด แล้วกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ แม่น้ำสายนี้ยาวมาก น้ำไหลเอื่อยๆ ปลอกหนังมีขนาดแค่เท่านิ้วมือ ตกลงไปในแม่น้ำ การจะงมหาคงเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร "เวรเอ๊ย! อีกแค่นิดเดียวเอง! ถ้าปล่อยให้มันหนีไปได้คราวนี้ วันหลังจะมีโอกาสเจอมันอีกไหมเนี่ย!" พี่เหลียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เฟยห้ามไว้ เขาคงจะกระโดดลงไปในแม่น้ำตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ "พี่เหลียง หนทางยังอีกยาวไกล! อย่างน้อยตอนนี้พวกเราก็รู้แล้วว่ามันคือของอัปมงคลอะไร" อันที่จริงลู่เฟยเองก็หงุดหงิดเหมือนกัน แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ไว้เพื่อปลอบใจพี่เหลียง พี่เหลียงเดินวนเวียนค้นหาตามริมแม่น้ำอยู่หลายรอบอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนกอหญ้าอย่างหงุดหงิด จุดบุหรี่สูบอัดเข้าปอดลึกๆ "เวรเอ๊ย อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ!”

“พี่เหลียง ขอโทษด้วยนะครับ" ลู่เฟยรู้สึกผิดมาก "ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก เป็นเพราะฉันเองที่ไม่มีความรู้เรื่องของอัปมงคลพวกนี้ ทำอะไรไม่ได้เลย!" พี่เหลียงขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงราวกับรังนกของตัวเอง "ถ้าฉันพอจะช่วยอะไรได้บ้าง คงไม่ปล่อยให้ไอ้ของพรรค์นั้นหนีรอดไปได้หรอก!”

“ลู่เฟย ตกลงว่ามันคือของอัปมงคลอะไรกันแน่?”