บทที่ 1452 ชะตาชีวิตของฉันช่างอาภัพนัก

ป่าดงกล้วยที่มืดครึ้มและรกทึบ

รถเข็นแล่นทับใบไม้ร่วงที่เกลื่อนกลาดบนพื้นอย่างรวดเร็ว

"เหล่าซาน เหล่าซื่อ ลงมือให้ไวหน่อย! หงเย่ยายแก่นั่นซื้อใยไหมทองคำไม่ได้ ย่อมต้องผูกใจเจ็บแน่ พอพ้นถิ่นของราชาผี พวกนั้นต้องลงมืออย่างแน่นอน"

แววตาของเสอจิงเม่ยเคร่งเครียด หันกลับไปมองด้านหลังอยู่เป็นระยะ

"นายหญิงไม่ต้องกังวล ต่อให้พวกเราต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะไม่ยอมให้พวกมันแตะต้องท่านได้แม้แต่ปลายเส้นขน!"