บทที่ 1515 กลางวันกลางคืนแปรปรวน

"โอ้? พี่เถาเชิญพูดมาได้เลย" ลู่เฟยเลิกคิ้วขึ้น มองไปทางเถาสานทง

จางโม่หลินและเถี่ยเซิ่งหลานก็หันไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

เมื่อถูกหลายคนจ้องมอง เถาสานทงก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้ไปยังทิศทางของหมู่บ้านร้างที่เงียบสงัดดุจป่าช้า

ยอดฝีมือทั้งสามท่านของสมาคมใหญ่หลังจากเข้าไปในค่ายกลก็ราวกับหายตัวไป

นอกจากลมหยินระลอกเมื่อครู่นี้แล้ว ทุกคนก็ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆ อีก ไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง