บทที่ 1514 ลมหยินขูดกระดูก

ความมืดมิดปกคลุมผืนปฐพี

มองออกไป รอบด้านมืดสนิทไปหมดแล้ว ท่ามกลางความมืดมิดเวิ้งว้าง มีเพียงเปลวเทียนริบหรี่ไม่กี่ดวงที่ส่องแสงสีเหลืองสลัว

ฟ้ามืดเร็วขนาดนี้ ประกอบกับเวลาบนโทรศัพท์มือถือของทุกคนล้วนหยุดอยู่ที่เที่ยงคืนตรงโดยไม่ได้นัดหมาย ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทางฝั่งหมู่บ้านร้าง ดูเหมือนจะมีกลิ่นอายประหลาดกำลังสั่นกระเพื่อม

ความหนาวเหน็บเป็นสายๆ แผ่ซ่านมาจากทางนั้น