บทที่ 155 ปล่อยสัตว์

คนทั้งสี่ลอบเดินผ่านบ้านที่เปิดไฟสว่างโร่อย่างเงียบเชียบ คนที่อยู่ข้างในดูเหมือนกำลังกินหม้อไฟกันอยู่ มีเสียงพูดคุยหัวเราะดังลั่นอย่างสนุกสนาน ไม่ได้สังเกตเห็นสถานการณ์ข้างนอกเลยแม้แต่น้อย พวกลู่เฟยทั้งสี่คนแยกย้ายกันไปสำรวจ ไม่นานก็รู้แผนผังของฟาร์มหมาจนทะลุปรุโปร่ง

ด้านหลังบ้านที่เปิดไฟสว่าง ลู่เฟยพบห้องใหญ่ห้องหนึ่งที่ใช้ขังหมาเนื้อโดยเฉพาะ ข้างในมีหมาหลากหลายสายพันธุ์ปะปนกันไป แต่ละตัวนอนขดตัวสั่นเทาอยู่ตามมุมห้อง

"พวกแกเป็นอิสระแล้ว" ลู่เฟยเปิดกรง ปล่อยพวกมันไป

จากนั้น เขากับหู่จึก็รีบไปยังโรงเรือนที่มีไอหยินแผ่ออกมา อาหลงกับจิงเจี้ยนรออยู่ที่นี่แล้ว ประตูโรงเรือนไม่ได้ล็อค เปิดแง้มไว้กว้างๆ แบบนั้นเลย กลิ่นเหม็นสาบของสัตว์ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยโชยออกมา ลู่เฟยแนบหูฟังที่ข้างประตู ข้างในมีเสียงลมหายใจฟืดฟาดหนักหน่วงเหมือนเสียงหายใจของวัว

เขาพยักหน้าให้ทุกคน แล้วส่งสัญญาณมือบอกหู่จึ ให้เขาลองใช้เนื้อวัวคลุกยาสลบโยนเข้าไปหยั่งเชิงดูก่อน ส่วนจิงเจี้ยนก็ยกหน้าไม้กลขึ้นเตรียมพร้อม อาหลงยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ อย่างนิ่งสงบ หู่จึหยิบเนื้อวัวออกมาสามชิ้นจากกระเป๋าเป้ แล้วออกแรงโยนเข้าไปในโรงเรือน