บทที่ 156 หมาต่อสู้

แกรก...

เสียงโซ่เหล็กสั่นไหว

เงาดำร่างหนึ่งที่แข็งแกร่งราวกับวัวป่า ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด

อุ้งเท้าของมันหนาพอๆ กับอุ้งเท้าหมี กล้ามเนื้อที่แขนขานูนปูดเป็นก้อนๆ ราวกับก้อนหิน บนคอที่หนาเตอะสวมปลอกคอที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม เหนือขึ้นไปคือหัวหมาที่เหี่ยวย่น

มีเขี้ยวโผล่ออกมาจากริมฝีปากล่าง ดูน่าเกลียดน่ากลัวเป็นที่สุด