บทที่ 157 ผลกรรม

"ฆ่า..." เสียงผิวปากของชายร่างเตี้ยล่ำหยุดชะงักลงกะทันหัน

เขารู้สึกเหมือนมีเงาดำพุ่งวาบผ่านข้างกายไป ตามมาด้วยความเจ็บปวดแปลบปลาบที่ลำคอ ของเหลวอุ่นๆ พุ่งกระฉูดออกมา "อะ... อะไร..."

ชายร่างเตี้ยล่ำเดินโซเซถอยหลัง ที่คอของเขามีหมาป่าสีดำตัวหนึ่งเกาะติดอยู่ เขี้ยวอันแหลมคมของหมาป่าตัวนั้นฝังแน่นอยู่ที่ลำคอของเขา เขาคว้ามีดเลาะกระดูกแทงเข้าที่ท้องแบนๆ ของหมาป่าด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เลือดสดๆ สาดกระเซ็นเต็มพื้น

แม้จะถูกแทงไปหลายแผล แต่หมาป่าก็ไม่ยอมปล่อย ลำคอของเขาถูกกัดจนเหวอะหวะ เลือดอาบไปทั้งตัว ในลำคอเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาได้เพียงเสียงเหมือนเครื่องสูบลมพังๆ เขาเดินโซเซ แล้วล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับหมาป่าตัวนั้น เมื่อไร้ซึ่งคำสั่งจากเขา สุนัขหยินเหล่านั้นก็หยุดชะงักลงเช่นกัน

"หมาตัวนี้มาจากไหนเนี่ย?" จิงเจี้ยนจ้องมองหมาป่าตัวนั้นด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว หมาป่าตัวนั้นผอมโซจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ตามลำตัวเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ