บทที่ 158 มีคนกระโดดตึกอีกแล้ว

ลูกค้าที่มาจำนำกลางคืนในคืนนี้ กลับเป็นกัวไห่เทา! ลู่เฟยคิดไม่ถึงเลยจริงๆ หรือว่าวิญญาณอาวรณ์ที่สิงอยู่ในโทรศัพท์มือถือตอนนั้น ไม่ใช่ไห่เทา? พอลองคิดดูให้ดี วิญญาณอาวรณ์เอาแต่สิงอยู่ในโทรศัพท์มือถือเพื่อก่อกวน ไม่เคยปรากฏตัวออกมาจริงๆ เลย วิญญาณอาวรณ์เกิดจากความคิดถึงและความยึดติด ขอเพียงของดูต่างหน้าของผู้ตายมีกลิ่นอายความชั่วร้าย วิญญาณอาวรณ์ก็สามารถถือกำเนิดขึ้นมาได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นตัวผู้ตายเองเสมอไป วินาทีนี้ อากาศในโรงรับจำนำเย็นยะเยือกเป็นพิเศษ เลือดสีแดงคล้ำไหลรินลงมาจากร่างกายที่แหลกเหลวไม่มีชิ้นดีของกัวไห่เทา หยดแหมะๆ จนพื้นเต็มไปด้วยคราบเลือด ลู่เฟยรวบรวมสติ พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง

"ไห่เทา?" วิญญาณที่แหลกสลายพยักหน้าเบาๆ ปากที่บิดเบี้ยวผิดรูปขยับอ้า ในลำคอเปล่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ "ลู่... เฟย..."

"ไห่เทา นายจะมาจำนำของใช่ไหม?" คำพูดนับพันหมื่นคำถูกรวบรวมกลายเป็นประโยคนี้ ลู่เฟยรู้ดีว่า การที่อีกฝ่ายสามารถมาถึงโรงรับจำนำได้ แสดงว่าเขาตายตาไม่หลับ วิญญาณพยักหน้าอีกครั้ง

"จะจำนำอะไร?" ลู่เฟยหยิบใบรับจำนำกับกระดาษปากกาออกมา แล้วนั่งลงหลังเคาน์เตอร์ ลูกหมาตัวน้อยมุดออกมาจากอ้อมอกของลู่เฟย ชะโงกหัวฟูๆ มองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่นึกกลัววิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวตรงหน้าเลยสักนิด กล่องเครื่องประดับที่โชกไปด้วยเลือดถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ ลู่เฟยเปิดมันออก ด้านในคือแหวนเพชรวงเล็กๆ ที่เปื้อนเลือดวงหนึ่ง

"นายต้องการจะจำนำแบบไหน?" "แก้... แค้น..." ลำคอที่ฉีกขาดเปล่งเสียงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นจนแสบแก้วหู เขาไม่ได้ฆ่าตัวตายจริงๆ ด้วย! หัวใจของลู่เฟยเต้นระรัว จ้องมองใบหน้าที่เละเทะจนดูไม่ออกของเขาเขม็ง