บทที่ 159 เส้นผมยาวที่อาเจียนออกมา

"ผมยาว?" ลู่เฟยตกใจ วิญญาณของกัวไห่เทาก็พูดถึงผมยาวเหมือนกัน หรือว่าลูกสาวของซูลี่กั๋วจะเจอสถานการณ์เดียวกันกับเขา?

ลู่เฟยรีบเดินตามซูลี่กั๋วไปยังห้องชั้นบน ภายในห้องมีคนรุมล้อมอยู่กลุ่มใหญ่ นอกจากคนของตระกูลซูแล้ว ยังมีหมอกับพยาบาลอีกหลายคน บรรยากาศดูตึงเครียด ทุกคนต่างมีสีหน้าจนปัญญา

"ลี่กั๋ว" ทันทีที่ซูลี่กั๋วเดินเข้าไปในห้อง หญิงชราในชุดหรูหราที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็หันขวับมามองเขาทั้งน้ำตา ด้านหลังรถเข็นยังมีหญิงวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดีอีกคนหนึ่ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน น่าจะเป็นภรรยาของซูลี่กั๋ว

"ตามคนเจอหรือเปล่า? เสี่ยวเสวี่ยยังไม่ฟื้นเลย แม่กลัวว่าเด็กคนนี้จะ..."

"คุณแม่ครับ เถ้าแก่ลู่มาถึงแล้วครับ" ซูลี่กั๋วก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปจับมือแม่ของตนเพื่อปลอบใจ "เถ้าแก่ลู่เก่งกาจขนาดนี้ ต้องช่วยเสี่ยวเสวี่ยได้แน่นอนครับ คุณแม่วางใจเถอะ"