บทที่ 160 เงาผีในกล้องถ่ายรูป

เกมสี่มุมอีกแล้ว! ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ ทำไมถึงมักจะมีคนไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ ชอบไปเล่นเกมสื่อสารกับวิญญาณแบบนี้อยู่เรื่อย? ต้องรอให้มีคนตาย เรื่องราวเลวร้ายจนกู่ไม่กลับถึงจะมารู้สึกเสียใจทีหลัง ถึงแม้เรื่องผีส่วนใหญ่บนโลกนี้จะเป็นเรื่องหลอกลวง แต่มันก็อาจจะมีเรื่องจริงอยู่บ้าง คุณกล้าเอาชีวิตของตัวเองไปเดิมพันกับความเสี่ยงนั้นไหมล่ะ?

"คุณหนูซูครับ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะมีคนตกตึกตายที่ตึกนั้น พวกคุณเอาความกล้ามาจากไหนถึงเข้าไปเล่นเกมที่นั่นครับ?" เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม นี่ก็เป็นสิ่งที่สองสามีภรรยาซูลี่กั๋วอยากจะถามพอดี

ซูหนิงเสวี่ยกัดริมฝีปาก เอ่ยเสียงเบา "ก็เพราะว่าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น พวกเราถึงได้คิดจะไปที่นั่นไงคะ พวกเราอยากจะพิสูจน์ให้พวกชาวเน็ตดู ว่าบนโลกนี้ไม่ได้มีผีจริงๆ..."

ลู่เฟยส่ายหน้าจนปัญญาจะพูด ทั้งที่รู้ว่าบนเขามีเสือ แต่ก็ยังดึงดันจะเดินเข้าถ้ำเสือ รนหาที่ตายได้เก่งจริงๆ

"ลูกนี่นะ!" ซูลี่กั๋วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "คบเพื่อนแบบไหนกันเนี่ย? เมืองเจียงเฉิงตั้งกว้างใหญ่ ไปเที่ยวที่ไหนไม่ได้ ทำไมต้องไปที่ผีสิงแบบนั้นด้วย"