บทที่ 161 พลังปราณพิฆาตรูปเคียว

"ผมยาว"

วิญญาณอาวรณ์ของกัวไห่เทาพูดถึงผมยาว ดูเหมือนว่าเขาจะถูกผีผมยาวพวกนี้ฆ่าตาย แต่สิ่งที่ลู่เฟยคาดไม่ถึงก็คือ ในหอพักห้องนั้นไม่ได้มีผีผมยาวแค่ตัวเดียว แต่อย่างน้อยก็มีถึงสี่ห้าตัว! ตึกผีสิงอันตรายกว่าที่เขาคิดไว้มาก แต่ในเมื่อเซ็นใบรับจำนำไปแล้ว ก็จะกลับคำไม่ได้ ลู่เฟยก็ไม่อยากจะกลับคำเหมือนกัน เจออุปสรรคนิดหน่อยก็ถอยหนี แบบนี้ธุรกิจจะยั่งยืนได้ยังไง?

อีกอย่าง เขาก็ไม่ใช่พวกมือใหม่หัดขับแล้วด้วย ตอนนี้เขามีพลังเวท แถมยังมีอาวุธวิเศษประจำกายอย่างไม้พุทราฟาดอสนีอีก ยังไงก็พอจะสู้ไหวอยู่แล้ว ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้ก็คือ จะเข้าไปในโรงเรียนได้ยังไง? เพราะเพิ่งจะมีคนตายไปอีกคน ทางโรงเรียนเลยปิดล้อมวิทยาเขตเก่าอย่างแน่นหนา แถมยังจัดยามมาเฝ้าสลับกะกันทั้งวันทั้งคืน ไม่ยอมให้ใครเข้าไปเลยสักคน

"เถ้าแก่ลู่ เผาของทิ้งหมดแล้ว เสี่ยวเสวี่ยบ้านฉันคงไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมคะ?" ในระหว่างที่ลู่เฟยกำลังครุ่นคิด คนตระกูลซูก็เอาของทุกอย่างที่ซูหนิงเสวี่ยพกไปตึกผีสิงไปเผาทิ้งจนหมดแล้ว รวมถึงเสื้อผ้าและกล้องถ่ายรูปตัวนั้นด้วย

"แค่พกยันต์อักษรปราบผีติดตัวไว้ ต่อให้มีของตกหล่นก็ไม่ต้องกลัวครับ" ลู่เฟยกล่าว