บทที่ 1602 คนคลั่งรักนี่น่ากลัวจริงๆ

ติงเป่าหยวนมีสีหน้างุนงง ยกมือขึ้นเกาหัวผมทองของตัวเอง

"แม่ยายฉัน เขาให้คำตอบอะไรไว้เหรอ? เขาจะมาบอกเรื่องพวกนี้กับเราได้ยังไงล่ะ"

ลู่เฟยอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เขา "นี่นายเป็นทายาทคนหูหนวกหรือไง? ประโยคชัดเจนขนาดนั้นไม่ได้ยินเหรอ? เมื่อกี้เขาบอกว่า โฉนดบ้านกับทะเบียนรถ เป็นชื่อลุงของเมียนายไง"

"แล้วไงต่อล่ะ?"

ติงเป่าหยวนก็ยังคงเกาหัวอยู่ดี