บทที่ 1618 ปลูกหลิวไร้ใจ หลิวกลับร่มรื่น

ชายคนนั้นถูกพลังที่มองไม่เห็นลากตัว เคลื่อนที่ไปยังหน้าต่างห้องใต้หลังคาอย่างรวดเร็ว ท่าทางการเคลื่อนไหวดูน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

"ยังมีคนที่มองไม่เห็นอยู่อีกคนเหรอ? หรือว่าขโมยเห็นแก่กินจะมีมากกว่าหนึ่งคน?"

ลู่เฟยตกใจสุดขีด กวัดแกว่งท่อนไม้พุทราก้าวข้ามข้าวของที่วางเกะกะบนพื้น แล้วรีบวิ่งตามไปทันที

"อาเจี้ยน เร็วเข้า อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!"

"พวกมัน?"