บทที่ 1619 ตีตัวตุ่น

เกาเสี่ยวเฟิงเฝ้าอยู่ที่ริมแม่น้ำตั้งแต่บ่ายยันค่ำ

หลังจากวางเจดีย์น้อยเสร็จเรียบร้อย แม่น้ำก็ดูสงบเงียบไร้คลื่นลม

เขาก็แค่พูดหยอกล้อกับหูจื่อไปสองสามประโยค ใครจะไปรู้ว่าหมอนั่นจะทนโดนแหย่ไม่ได้ ทิ้งงานแล้ววิ่งหนีไปดื้อๆ ซะอย่างนั้น

เขานั่งยองๆ อยู่คนเดียวตรงนี้ นับจำนวนทุ่งดอกบัวแถวๆ นี้ไปจนหมดทุกแปลง ในขณะที่กำลังเบื่อหน่ายสุดขีด ก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนวิ่งมาทางนี้แต่ไกล

เขาตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบหาที่ซ่อนตัวเพื่อรอดูเรื่องสนุก