บทที่ 163 แค่วิญญาณอาฆาตตนเดียว

หู่จึเดินตามลู่เฟยอยู่ใต้ร่มไม้ พลางลูบแขนตัวเองไปด้วย ที่นี่ต้นไม้ใบหญ้าขึ้นรกชัฏจนเงยหน้ามองไม่เห็นท้องฟ้า

"สภาพแวดล้อมวังเวงขนาดนี้ ไม่มีผีสิแปลก"

"หู่จึ คืนนี้นายระวังตัวหน่อยนะ ผีที่นี่ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว" ลู่เฟยเอ่ยเตือน

"เถ้าแก่ สองคนนั้นดูท่าทางวางก้ามซะเหลือเกิน พวกเขาเก่งจริงหรือเปล่าครับ?" หู่จึมองไปที่คนเหล่านั้น แล้วกระซิบถาม

"คนที่ผู้เฒ่าต้วนรู้จัก อย่างน้อยก็คงไม่ใช่พวกต้มตุ๋นหรอก" ลู่เฟยกล่าวอย่างเรียบเฉย