บทที่ 166 เหยื่อล่อชั้นดี

หู่จึเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของลู่เฟย ก็รู้สึกว่าเถ้าแก่ของตัวเองต้องมีแผนอะไรอยู่ในใจแน่ๆ เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก แต่ก็กลัวว่าถ้าพูดมากไปจะทำให้เสียเรื่อง ดังนั้นเขาจึงเก็บความสงสัยไว้ ไม่ถามอะไรอีก และพร้อมทำตามคำสั่งของเถ้าแก่ทุกอย่าง

ลู่เฟยมองเข้าไปในห้องพักอย่างใจเย็น ด้วยยันต์อักษรปราบผีที่ติดอยู่ข้างหลัง เขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกผีผมยาวลอบโจมตี ท่ามกลางไอสีดำอันหนาทึบในห้องพัก ทั้งสองคนกำลังต่อสู้สุดชีวิต รวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อดึงพลังเวทในร่างกายออกมา พุ่งเป้าไปที่เส้นผมสีดำที่พันธนาการพวกเขาทั้งหัว

ผีผมยาวเกาะติดอยู่บนหลังของทั้งคู่ เส้นผมสีดำพันรอบตัวพวกเขาชั้นแล้วชั้นเล่า รัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก การต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดแตกหัก ตู้ม! ในที่สุดเส้นผมสีดำก็ขาดสะบั้นลง จมูกและปากของทั้งสองคนเผยให้เห็นในที่สุด

"หู่จึ ลงมือ!"

ถึงเวลาแล้ว ลู่เฟยตาเป็นประกาย สั่งให้หู่จึพุ่งเข้าใส่ผีผมยาวทั้งสองตนทันที วิญญาณอาฆาตเพิ่งถูกพลังเวทโจมตีจนอ่อนกำลังลง นี่คือโอกาสทองในการชุบมือเปิบ! ลู่เฟยฟาดไม้ลงไป ผีผมยาวตนหนึ่งก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา ไม่เหลือแม้แต่เศษผม