บทที่ 1671 ตกลงแล้วมันผิดพลาดตรงขั้นตอนไหนกันแน่

ภายในป่าที่มีต้นไม้ไม่ใหญ่โตนัก ใบไม้แห้งปลิวว่อนไปทั่ว

    ไอหยินอันหนาวเหน็บแผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศ

    นัยน์ตาสีเขียวของเสือสุสานจ้องเขม็งไปที่ติงเป่าหยวน ความหิวกระหายในแววตานั้นทำเอาติงเป่าหยวนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ยะ อย่ากินฉันเลย ฉันไม่ได้อาบน้ำมาเดือนนึงแล้ว ไม่อร่อยหรอก..."

    ใบหน้าของติงเป่าหยวนซีดเผือด เพียงชั่วพริบตาเดียว แผ่นหลังก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เขายันกายถอยหลังด้วยมือและเท้าอย่างลนลาน