บทที่ 1692 สุสานแม่ม่าย

"ให้ผมเด้างั้นเหรอ?"

คุณหนู๋โยว่กวาดสายตามองรองเท้าบัวผุดทุกก้าวในกระเป๋าหนังทั้งสองใบ ยื่นมือไปลูบคางพลางหัวเราะเอิ๊กอ๊าก "พูดตามตรงนะเถ้าแก่ลู่ ก่อนมาที่นี่ผมเดาไว้หลายรอบแล้วล่ะ"

"ส่วนตัวผมรู้สึกว่า น่าจะเป็นรองเท้าสีแดงคู่นี้"

"ตามความเชื่อของคนจีนเรา สีแดงคือสีแห่งความอัปมงคล รองเท้าที่เคยเปื้อนเลือดน่าจะเป็นสีแดง ใช่ไหมล่ะครับ?"

"อีกอย่าง ตอนที่ผมรับซื้อรองเท้าทั้งสองคู่นี้มา ผมก็แอบไปสืบเรื่องราวความเป็นมาของพวกมันมาหมดแล้ว พอนำเรื่องเล่าทั้งสองเรื่องมาเปรียบเทียบกันแล้ว ผมก็ยังรู้สึกว่ารองเท้าสีแดงดูจะมีความอาฆาตมากกว่า"