บทที่ 1693 สังคมยุคเก่ากินคน

หลิวฟู่กุ้ยจงใจหยุดชะงัก แกล้งทำเป็นทิ้งช่วงให้สงสัย แล้วยกถ้วยชาขึ้นมาจิบดังซี้ดซ้าดสองอึก

"เฒ่าหลิว คุณไปติดนิสัยแบบนี้มาจากเถ้าแก่ลู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!" คุณหนู๋โยว่หัวเราะฮ่าๆ

รองเท้าบัวผุดทุกก้าวทั้งสองคู่นี้เขาเป็นคนรับซื้อมาเอง ย่อมต้องรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับนักขุดสุสานกลุ่มนั้นในภายหลังอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมปริปากพูดเช่นกัน รอฟังลู่เฟยเดาเรื่องราวต่อไปด้วยความสนใจ

"เรื่องแค่นี้ยังต้องให้เดาอีกเหรอ?"

ลู่เฟยหัวเราะ