บทที่ 1696 ซุปโซ่วกง

"สถานที่ท่องเที่ยวส่วนตัว? ท่านสามช่างมีสุนทรียภาพจริงๆ! สวนของบ้านไหนกันที่ได้รับเกียรติให้ท่านสามไปเยือนได้เนี่ย?" คุณชายโอวทักทายปราศรัย

"อย่าพูดถึงเลย! ก็แค่ตึกดินซอมซ่อหลังหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะต้องตื่นเต้นอะไรกันนักหนา ทำอย่างกับว่าข้างในมีของวิเศษซ่อนอยู่อย่างนั้นแหละ!" ท่านสามผางดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก โบกมือปัดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

"แล้วบัวผุดทุกก้าวที่พวกคุณบอกล่ะ เอามาหรือเปล่า?"

"เอามาสิ ทว่าท่านสาม พวกเรากินข้าวกันก่อนดีไหม พอกินอิ่มดื่มหนำแล้วค่อยชื่นชมมันดีหรือเปล่า?" คุณชายโอวตบกระเป๋าหนังสองใบเบาๆ

ท่านสามผางปรายตามองกระเป๋าหนัง แล้วหันไปสบตากับผู้ฝึกตนคิ้วขาวที่อยู่ด้านหลัง ชายคนนั้นพยักหน้าเบาๆ สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลง "ตกลง ในเมื่อมีป้ายชื่อทองคำอย่างโรงรับจำนำอักษรเสียรับประกัน ฉันก็เชื่อว่าของที่พวกคุณเอามาจะต้องเป็นของดี งั้นกินข้าวกันก่อน"