บทที่ 1697 วิญญาณของเด็กสาว

สายตาของผู้ฝึกตนคิ้วขาวกวาดมองรองเท้าทั้งสองคู่ไปมา เขาส่งเสียงแค่นหยันเบาๆ รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีก

ทว่าเขาไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เพียงแค่รอคอยท่านสามผางอยู่อย่างเงียบๆ

ท่านสามผางสวมแว่นตา แล้วพินิจพิจารณารองเท้าทั้งสองคู่อย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกซอกทุกมุม สายตาของเขาแปรเปลี่ยนจากความคาดหวังเป็นความผิดหวัง ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

"คุณชายโอว เถ้าแก่ลู่ มีแค่สองคู่นี้เองหรือ?"

รองเท้าบัวผุดทุกก้าวสองคู่นี้เป็นของแท้ก็จริง แต่คนอย่างท่านสามผางมีของดีอะไรบ้างที่ไม่เคยเห็น สองคู่นี้ไม่นับว่ามีราคาค่างวดอะไร และก็ไม่ได้มีความเป็นเอกลักษณ์มากพอด้วย