บทที่ 170 กุญแจสำคัญของตึกผีสิง

ตึกหอพักเก่าตั้งตระหง่านอย่างอึมครึมภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด

หมอกบางๆ เหล่านั้นสลายไปหมดแล้ว

แต่ทว่าความหนาวเหน็บและน่าสะพรึงกลัวของตึกเก่าทรุดโทรมหลังนี้ กลับไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย

"เส้นผมพวกนั้นมันคืออะไรกันแน่?"

ลู่เฟยนึกย้อนไปถึงภาพอันน่าสยดสยองตอนที่กลุ่มผมสีดำงอกออกมาจากกำแพง เขารู้สึกสับสนวุ่นวายในหัวไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลยชั่วขณะ