บทที่ 171 รากไม้ที่กลายเป็นปีศาจ

ลู่เฟยอุ้มลูกหมาตัวดำเดินวนรอบตึกผีสิง ลูกหมาตัวดำโผล่หัวฟูๆ ออกมาจากปากถุง ดวงตาสีดำขลับเป็นประกายจ้องมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น กลุ่มผมสีดำพวกนั้นงอกออกมาจากกำแพง ดูไม่เหมือนเส้นผม แต่เหมือนรากของพืชบางชนิดมากกว่า อาจจะเป็นพืชอะไรสักอย่างที่บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจไปแล้วก็ได้

รอบๆ ตึกผีสิงมีต้นไม้เยอะมาก ไม่รู้ว่ารากของต้นไม้อะไรสามารถชอนไชเข้าไปในตึกได้? ลู่เฟยเดินไปพลางสังเกตไปพลาง

เทียนหยวนกับขู่เติงเพิ่งฟื้นฟูพลังเวทได้แค่หนึ่งถึงสองส่วน ไม่กล้าเดินแยกไปไหนคนเดียว จึงเดินตามลู่เฟยต้อยๆ หู่จึถลึงตาใส่พวกเขาด้วยความรำคาญใจ

"ถ้ากลัวก็ไม่ต้องมาสิ ไม่มีใครหัวเราะเยาะพวกคุณหรอก ทำตัวติดหนึบเป็นตังเมแบบนี้ น่ารำคาญชะมัด"

"อมิตาภพุทธ ประสีกาหู่ อาตมาก็แค่อยากจะช่วยเหลือด้วยกำลังอันน้อยนิดเท่านั้นเอง" ขู่เติงตอบหน้าด้านๆ