บทที่ 172 ครรภ์หยิน

วิทยาเขตเก่าที่เงียบสงัด ไร้ซึ่งเสียงแมลงหรือนกร้อง มีเพียงสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านหน้าต่างอันกลวงโบ๋ และแมกไม้สีเขียวเข้ม ก่อให้เกิดเสียงสวบสาบ

ทุกคนจ้องมองลึกลงไปในดิน รังไหมขนาดใหญ่ที่ถักทอจากเส้นผมสีดำนั้น ทำเอาขนหัวลุกซู่ไปตามๆ กัน ไอหยินอันตลบอบอวลโอบล้อม รังไหมขยับขึ้นลงเบาๆ ราวกับกำลังหายใจ เส้นใยสีดำเส้นเล็กๆ งอกเงยออกมาจากรังไหม พันธนาการเข้ากับรากของต้นตีนตุ๊กแก ชอนไชทะลุผืนดิน เลื้อยขึ้นไปบนกำแพง จนแทบจะห่อหุ้มตึกหอพักร้างทั้งตึกเอาไว้

ภาพที่เห็นทั้งหมดนี้ ดูราวกับหัวกะโหลกอันแก่หง่อมและใหญ่โต ที่มีเส้นผมดกหนาสยายปรกหน้า

"นี่... มันคือตัวอะไรกันแน่?" หลังจากเงียบไปหลายวินาที ในที่สุดครูใหญ่ฉินก็เอ่ยถามออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด

ขู่เติงกับเทียนหยวนมองหน้ากัน เลิ่กลั่กตอบไม่ถูก พวกเขาเคยรับมือกับภูตผีปีศาจมาก็มาก แต่ของสกปรกที่แปลกประหลาดขนาดนี้ เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก