บทที่ 173 วิชาพรหมจรรย์

ใบหน้าของเทียนหยวนและขู่เติงเผยให้เห็นถึงความกระอักกระอ่วน

"พวกเราผู้บำเพ็ญเพียร สามารถแต่งงานมีลูกได้" เทียนหยวนตีหน้าขรึมพูด

"อาตมาเลยวัยที่จะเป็นชายบริสุทธิ์มานานแล้ว คงไม่เหมาะสมเหมือนกัน" ขู่เติงกระแอมเบาๆ หาข้ออ้างให้ตัวเอง

"ผมก็นึกว่านักบวชจะละกิเลสตัดทางโลกซะอีก" ในดวงตาของหู่จึฉายแววหยอกล้ออย่างปิดไม่มิด ก่อนจะพูดต่อว่า "เถ้าแก่ของผมคงไม่ต้องพูดถึง ดูเหมือนว่างานนี้จะมีแค่ผมคนเดียวที่ทำได้แล้วล่ะ"

"นายเหรอ?" ลู่เฟยมองหู่จึด้วยความประหลาดใจ "ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม หู่จึ?"