บทที่ 1699 จิตศรัทธาย่อมสัมฤทธิผล

"ฉันงั้นหรือ?"

ผู้ฝึกตนคิ้วขาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แคะเสียงหยันในลำคออย่างมีความหมายแฝง สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของลู่เฟยครู่หนึ่ง จากนั้นก็กวาดมองรองเท้าบัวผุดทุกก้าวสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น แล้วสุดท้ายก็กลับไปหยุดอยู่ที่ท่านสามผาง

"ท่านสาม" น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"วิญญาณอาฆาตในของชิ้นนี้ปรากฏตัวแล้ว การที่สามารถยืมร่างคนเป็นเพื่อเผยร่างเงาให้เห็นได้ ย่อมแสดงให้เห็นถึงความยึดติดที่ลึกล้ำและไอหยินที่หนักหน่วง สิ่งที่เห็นเมื่อครู่แม้จะดูงดงามปนโศกเศร้า แต่แท้จริงแล้วคือวิญญาณอาฆาตแทรกซึมเข้าร่าง ยืมร่างหยางมาแสดงกายหยิน"

"หากปล่อยไว้นานไป ผู้ที่ถูกสิงสู่สถานเบาก็จะสูญเสียพลังปราณ จิตใจเลื่อนลอย สถานหนักก็วิญญาณบอบช้ำ อายุขัยสั้นลง ส่วนถ้าคิดจะเชยชมตามใจชอบ..."