บทที่ 1728 สุสานมารดรผี

"หยกขาวมันแกะที่มีพลังวิญญาณอย่างนั้นหรือ"

ลู่เฟยมองชายแก่ตัวเตี้ยที่เนื้อตัวมอมแมม

"ใช่แล้ว เถ้าแก่น้อยลู่ ถ้าคุณสนใจล่ะก็ ฉันสามารถ..." ดวงตาเล็กๆ ของชายแก่กลอกไปมาอย่างมีเลศนัย

"ไม่สนใจ"

ลู่เฟยหันหลังเดินจากไปอย่างเย็นชาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง