บทที่ 1729 รอยประทับทวงวิญญาณ

"เฮ้ยๆๆ อย่าผลักสิ! ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ! นางฟ้าองค์นั้นน่ะจริงๆ นะ..." หูจินหนิวถูกหู่จื่อผลักไสออกมาจนเดินโซเซพ้นประตูโรงรับจำนำอักษรเสีย ปากก็ยังพร่ำบ่นไม่หยุด

"ไสหัวไปเลย! ขืนกล้ามาพูดจาเหลวไหลอีก ฉันจะหักขาแกซะ!" หู่จื่อเท้าสะเอว ยืนทำหน้าตาดุร้ายอยู่ที่ประตู

หูจินหนิวยืนทรงตัวได้ ก็ปัดฝุ่นตามตัวออกโดยไม่โกรธเคือง กลับตะโกนเข้าไปในร้านว่า "เถ้าแก่น้อยลู่ ที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริงนะ! ของประดับหยกขาวมันแกะในสุสานมารดรผีนั่นไม่ธรรมดาจริงๆ! ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันพาคุณไปดูได้เลย! ถ้าเป็นของปลอม ฉันหูจินหนิวจะยอมบิดหัวตัวเองออกมาให้คุณเตะเล่นเป็นลูกบอลเลย!"

ภายในร้าน ลู่เฟยนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ จิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง

แต่ในหัวกำลังขบคิดถึงคำพูดเหล่านี้ของหูจินหนิว