บทที่ 1735 ฉี่คืนความเยาว์

หูจินหนิวเดินหลังค่อม ฝีเท้าโซเซไปมา ราวกับสายลมพัดมาเพียงวูบเดียวก็สามารถพัดเขาให้ล้มลงได้

เขาโอบกอดสิ่งของที่ห่อด้วยเสื้อผ้าเก่าขาดไว้ในอ้อมแขนแน่น ภายใต้แสงไฟสีเหลืองสลัวริมถนน เงาของเขาทอดยาวออกไป ยิ่งเพิ่มความน่าเวทนาให้ดูน่าหดหู่มากขึ้นไปอีก

"นั่นมัน... ตาแก่จอมหลอกลวงคนนั้นไม่ใช่หรือ"

หลิวฟู่กุ้ยจำหูจินหนิวได้เช่นกัน เขาหันไปสบตากับลู่เฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ให้ตายสิ เขาเป็นอะไรไปเนี่ย จู่ๆ ก็แก่ลงไปตั้งเยอะ ถูกซอมบี้สาวในสุสานสูบพลังไปจนแห้งเหี่ยวหรือไง"