บทที่ 1745 ฉันไม่มีวันปล่อยแกไปแน่

ฝูงค้างคาวฝูงใหญ่ที่ดำทะมึนราวกับเมฆดำ อาศัยความมืดมิดยามพลบค่ำเป็นฉากกำบัง บินมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งในเมืองอย่างเงียบเชียบ

ณ ชุมชนเก่าแห่งหนึ่ง

หน้าต่างถูกผลักให้เปิดออก

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราของจิงเจี้ยนโผล่ออกมา

เขาเกาหัวที่ยุ่งเหยิงเหมือนรังนกของตัวเอง มองดูท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลงด้านนอก สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ