บทที่ 1752 หมูอ้วนรอวันถูกเชือด

แม่มดอีกาดำถูกไฟหยินของสี่ไล่กวดจนหนีหัวซุกหัวซุน

ประกายไฟเผาปีกเสื้อคลุมของนางจนเป็นรูพรุน นางบินไม่ขึ้นแล้ว ได้แต่กลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นเพื่อพยายามดับไฟหยิน

แต่ไฟนี้ไม่เพียงไม่ดับ กลับยิ่งลุกโชนมากขึ้น และลุกลามไปตามร่างกายของนางอย่างรวดเร็ว

ผิวหนังถูกแผดเผาจนเกิดเป็นรอยไหม้เกรียมดำคล้ำน่าเกลียด แม่มดแผดเสียงร้องด้วยความโกรธแค้น ดวงตาสีเลือดข้างนั้นสาดประกายวาบ บาดแผลที่ถูกไฟคลอกไม่ได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน แต่กลับค่อยๆ สมานตัวอย่างช้าๆ

"โอ้ เป็นความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองของผีดิบดูดเลือดนี่เอง ถึงกับเผาไม่ตายเลยหรือ!" ลู่เฟยหรี่ตาลง