บทที่ 1753 จันทราโลหิตอัญมณี

"เถ้าแก่ลู่ ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะบ่นนะ แต่ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้แล้วยังจะคิดอะไรให้มากความอีกล่ะ ผีดิบดูดเลือดนั่นจะมีจุดประสงค์อะไรได้อีก ก็แค่อยากจะทำร้ายคนหัวเซี่ยอย่างพวกเราไม่ใช่หรือ"

เกาเสี่ยวเฟิงกำหมัดแน่น ร้อนรนดั่งไฟสุม

"มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก!"

ลู่เฟยส่ายหน้า

"พวกเราสูญเสียพลังไปจนหมดแล้ว ผีดิบดูดเลือดอยากจะเอาชีวิตพวกเราก็แค่กระดิกนิ้วเท่านั้น แต่พวกมันกลับไม่ทำ การเก็บพวกเราไว้ให้รอดชีวิต ย่อมต้องมีประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นแน่"