บทที่ 176 ความซวยที่ติดต่อกันได้

ลู่เฟยประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขาพินิจพิจารณาชายชราสกปรกมอมแมมคนนั้นอย่างระมัดระวัง

เสื้อผ้าทั้งสกปรกและขาดวิ่นจนแทบจะมองไม่ออกถึงสีเดิม รูปร่างผอมแห้ง ผิวพรรณดำคล้ำและหยาบกร้าน บนตัวยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียนออกมา

ขอทานที่ขอเงินอยู่ริมถนนยังแต่งตัวดูดีกว่าเขาเสียอีก

โดยเฉพาะท่าทางซดบะหมี่เสียงดังซูดซาดนั่น ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่

นี่น่ะหรือเจี่ยป้านเซียน?