บทที่ 177 ป่าช้าบนเขาชานเมือง

ในเมื่อเป็นป่าช้า ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ในเขตเมือง พื้นที่ชานเมืองทางเหนือนั้นกว้างใหญ่ไพศาลมาก มีทั้งภูเขาและต้นไม้มากมาย ใครจะไปรู้ว่าป่าช้าอยู่ที่ไหน แล้วมีป่าช้ากี่แห่งกันแน่? แล้วจะไปหาที่ไหนล่ะเนี่ย?

ลู่เฟยขมวดคิ้ว ตาเฒ่าเจี่ยป้านเซียนคนนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่? ตั้งเงื่อนไขมาก็ไม่ยอมพูดให้ชัดเจน เขียนมาแค่เวลาและสถานที่ หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับความซวยอันแปลกประหลาดของเขา?

ลู่เฟยก็ได้ประจักษ์แก่สายตาแล้ว ตัวเองแค่ไปนั่งอยู่ข้างๆ เขาแค่ยี่สิบนาที ก็เกือบจะโดนรถชนตาย ถ้าคืนนี้ต้องไปอยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก แต่ถึงฝนจะตกเป็นมีด ลู่เฟยก็ต้องไป ไม่อย่างนั้นจะตามหาคุณปู่เจอได้ยังไง?

"ว่าแต่ ป่าช้าทางเหนือของเมืองนี่มันอยู่ตรงไหนกันล่ะ?" ลู่เฟยดูเวลา ตอนนี้บ่ายสองโมง ยังมีเวลาเตรียมตัวอีกสิบชั่วโมง สู้ไปสืบดูทางเหนือของเมืองก่อนดีกว่า

"หู่จึ นายไปเตรียมตัวหน่อย เราจะออกไปข้างนอกกัน" ลู่เฟยเก็บกระดาษโน้ตไว้