บทที่ 178 ผีแตะบ่า

แสงอาทิตย์ยามอัสดงค่อยๆ ลับขอบเขา ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลง

ลู่เฟยและหู่จึพาลูกหมาตัวดำเดินลัดเลาะเข้าไปในป่าเขาอันเงียบสงัด ภายในป่ามืดครึ้มมาก ท่ามกลางกอหญ้ารกชัฏสูงระดับเอว มีเงาดำแปลกๆ วิ่งผ่านไปมา บนกิ่งไม้ที่ดกหนาเหนือศีรษะก็มีเสียงนกร้องกุ๊กๆ ดังมาเป็นระยะ ภูเขาร้างแห่งนี้ชวนให้รู้สึกขนลุกซู่ ทว่า ทั้งสองคนล้วนเคยผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาแล้ว บรรยากาศน่ากลัวแค่นี้จึงไม่ทำให้พวกเขาสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

"เจ้าตัวเล็ก จมูกแกไว ช่วยพวกเราหาป่าช้าหน่อยสิ" ลู่เฟยวางลูกหมาตัวดำลงบนพื้นหญ้า ในมือจับสายจูงไว้ให้มั่น

เจ้าตัวเล็กนี่ดมซ้ายที มองขวาที เดินไปฉี่ไปตลอดทาง ทิ้งกลิ่นของตัวเองไว้เป็นเครื่องหมายไม่ยอมหยุด ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ จนในป่ามืดสนิท ลู่เฟยกับหู่จึเปิดไฟฉาย แสงไฟสลัวๆ ส่องสว่างได้เพียงพื้นที่เล็กๆ ตรงหน้า ภูเขาร้างทั้งลูกราวกับมหาสมุทรอันมืดมิด ตามมุมมืดที่มองไม่เห็นนั้น ไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่บ้าง

"เถ้าแก่ ผมเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านบอกว่า ป่าเขาลำเนาไพรแบบนี้แหละ ที่มักจะมีของสกปรกโผล่มาบ่อยที่สุด" หู่จึเริ่มระแวดระวังตัว เขาแปะยันต์อักษรปราบผีไว้ที่หน้าอกและแผ่นหลัง มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง